Podział administracyjny

  1. Madhyamańćal Wikas Kszetr (ang.: Central Development Region)
    1. Bagmati
    2. Narajani (ang.: Narayani)
  2. Sudur-Paśćimańćal Wikas Kszetr (ang.: Far-Western Development Region)
    1. Bheri
    2. Gandaki
    3. Karnali
    4. Mahakali
    5. Rapti
  3. Madhja-Paśćimańćal Wikas Kszetr (ang.: Mid-Western Development Region)
    1. Dhawalagiri
    2. Dźanakpur (ang.: Janakpur)
  4. Purwańćal Wikas Kszetr (ang.: Eastern Development Region)
    1. Kośi (ang.: Koshi)
    2. Meći (ang.: Mechi)
    3. Sagarmatha
  5. Paśćimańćal Wikas Kszetr (ang.: Western Development Region)
    1. Lumbini
    2. Seti

Leave a Comment

Zasoby

Poczyniono postępy w Nepalu w IC wykorzystanie zasobów i turystyki wodnej. Z ośmiu świata’S 10 najwyższych szczytów górskich, w tym na Mount Everest 8850 m (na początku lat 1990, jeden duży projekt w sektorze publicznym i prywatnym liczba planowanych projektów, niektóre zostały zakończone. Najbardziej znaczącym sektorem prywatnym finansowanych obecnie projektów hydroelektrowni w eksploatacji są Khimti Khola (60 MW) i Bhote Koshi Project (36 MW).

Oddziaływania na środowisko Nepalu hydroenergetyczny projektów została ograniczona przez fakt, że większość jest “run-of-rzeki” z tylko jednego projektu do tej pory. Największy pod uwagę aktywny jest sektor prywatny West Seti (750 MW) przechowywanie projektu, który jest dedykowany do wywozu. Negocjacje z Indiami na mocy umowy kupna zostały trwają od kilku lat, ale na cennika i umowy finansowania kapitału pozostaje problem. Obecnie zapotrzebowanie na energię elektryczną wzrasta o 8% -10% rocznie.

Liczba mieszkańców presji na zasoby naturalne rośnie. Ponad populacji jest już na naciągnięcie “nośność” w środku wzgórza, zwłaszcza w Kathmandu Valley, w wyniku czego wyczerpywanie się obszarów leśnych upraw, paliwo i paszowego oraz przyczynia się do erozji i powodzi. Chociaż strome górskie tereny eksploatacji sprawia, że trudne, mineralne badań stwierdzili, małe złoża wapienia, magnezyt, cynku, miedzi, żelaza, miki, ołowiu i kobaltu.

Nepal musztarda jest największym rynkiem w Azji.

Leave a Comment

Religia

Około 80% ludności stanowią członkowie Hinduizm . Nepal była jedynym krajem, gdzie Hinduizm był stan religii do Parlamentu po disempowerment z królem w kwietniu 2006 r. w sprawie sekularyzmu znany .

Istnieje około 15% populacji zidentyfikowany jako buddystów (szczególnie w Królestwie Mustang). Co więcej, istnieją znaczne mniejszości muzułmanów (ok. 3%), a mniejsze Kirant animistic przekonania .

Około 2% chrześcijan w Nepalu z powodu ich religii są często narażone na dyskryminację, ale oni mogą żyć swoją wiarę publicznie. Istnieje wiele szkół chrześcijańskich, zwłaszcza w Kathmandu Valley, ze względu na ich jakość Hindusi i innych związków wyznaniowych naśladowców odwiedził.

Leave a Comment

Złota Świątynia

Suwarna Mahawihara (Złota Świątynia, zwana także Kwa Bahal) znajduje się na północ od Durbar Square. Ten niezwykły buddyjski klasztor istniał już w XII w., chociaż najstarsze udokumentowane wzmianki o nim pochodzą z 1409 r.

Z ulicy drogę do bram klasztoru, strzeżonych przez malowane lwy, wskazuje kierunkowskaz. Na pierwszy rzut oka nic nie zapowiada niespodzianki, jaka kryje się na dziedzińcu dużej prostokątnej budowli o złoconej fasadzie, przykrytej trzema dachami. W środku świątyni znajdują się wizerunki Buddy i Awalokiteśwary. Na pierwsze piętro, gdzie mnisi pokazują zwiedzającym portrety i freski zdobiące ściany, wiodą obszerne schody.

Wewnętrzny dziedziniec zaopatrzony jest z trzech stron w zewnętrzne pasaże obramowane poręczami; przy ich skraju należy zdjąć obuwie i zostawić galanterię skórzaną. Pośrodku dziedzińca wznosi się niewielka, ale bogato zdobiona świątynia zwieńczona złotym dachem, z niezwykle misternie wykonanym gadźurem (szczytem w kształcie dzwonu). Warto zwrócić uwagę na powoli chodzących strażników świątyni – święte żółwie. Klasztor ufundował patański kupiec, który wzbogacił się na handlu z Tybetem. Przy wejściu do świątyni należy uiścić symboliczną opłatę.

Leave a Comment

Patan

Drugie co do wielkości miasto Doliny Katmandu, oddzielone od stolicy jedynie korytem rzeki Bagmati, nosi też nazwę Lalitpur (Miasto Piękna). Długa historia Patanu wiąże się z buddyzmem; w czterech jego stronach wznoszą się stupy, których budowę przypisuje się Aśoce, władcy wielkiego imperium buddyjskiego w III w. p.n.e.

Inskrypcje zawierają też wzmianki o pałacach miejskich pochodzących z V w. p.n.e. Czasy najpełniejszego rozkwitu architektury Patanu przypadają na okres panowania Mallów (XVI–XVIII w.).

Durbar Square (plac Darbar), w centrum Patanu, stanowi prawdziwą ucztę architektoniczną: jest tu mnóstwo świątyń budowanych w przeróżnych stylach. Takie zagęszczenie budowli sakralnych nie występuje nawet w Katmandu ani w Bhaktapurze. Po całym mieście rozsiane są także liczne bahale (buddyjskie klasztory).

W Patanie nietrudno znaleźć hotel, ale ze względu na bliskość dysponującego bogatszą bazą noclegową i gastronomiczną Katmandu chyba nie warto się trudzić.

Centrum Patanu stanowi Durbar Square. Każda z odchodzących stąd czterech głównych dróg prowadzi do jednej ze stup Aśoki, a układ miasta przypomina koncentryczne kręgi. Przedmieście Jawlakhel na południu, zamieszkuje mniejszość tybetańska; jest tam ośrodek tkania dywanów.

Z autobusu jadącego ze stolicy można wysiąść przy Patan Dhoka, miejskiej bramie. Idzie się tam 15 minut z Durbar Square. Przy Laganie (Południowa Stupa) znajduje się drugi, większy przystanek autobusowy. Taksówkarze zwykle zawożą turystów pod Patan Dhoka.

Przy wejściu na Durbar trzeba zapłacić 200 Rs; opłaty za wstęp pobierane są trochę na zasadzie przypadku, tak więc jeśli ktoś nie będzie miał okazji przejść obok okienka kasowego, przy południowym skraju placu, zapewne nie natknie się już na nikogo, kto będzie chciał sprawdzić bilet.

W Patanie znajduje się Nepal National Library (Nepalska Biblioteka Narodowa) oraz Patan Hospital, najlepszy szpital w Dolinie Katmandu.

Leave a Comment

Nepal

Masz ochotę zanurzyć się w chmurach? Nigdzie indziej nie uda Ci się to tak, jak w tym podniebnym Królestwie. Nepal to miejsce, w którym dzięki jego różnorodności spełniają się turystyczne marzenia, te cielesne jak i duchowe. Olśniewa egzotyzmem kultury, feerią emocji i radości podczas religijnych świąt. Zapewnia intensywność i głębię przeżyć. Po powrocie do domu będzie się marzyło o kolejnej eskapadzie.
Żaden inny zakątek na Ziemi nie może się poszczycić takimi trasami trekkingowymi, jak te nepalskie. Tylko tutaj zdobędziesz najwyższy szczyt Globu – Mount Everest, wznoszący się na 8848 metrów nad poziomem morza, co pozwoli Ci zmierzyć się ze swoimi słabościami i da satysfakcję, nieporównywalną z niczym innym. Jeśli zaś nie masz od razu zamiaru â��podbijania świataâ�� znajdziesz tu odpowiedni szlak dla siebie, który zauroczy Cię pięknem egzotycznego krajobrazu. Dla amatorów różnego rodzaju sportów górskich Nepal ma bardzo dobre warunki, szczególnie jeśli chodzi o spływy górskimi rzekami, wspinaczkę skałkową, jazdę na górskich rowerach czy sporty zimowe. Jest to też Mekka zwolenników dużej ilości adrenaliny we krwi i sportów ekstremalnych.
Jest to też cudowne miejsce dla pasjonatów odkrywania nieznanych kultur. Nepal szczyci się mnóstwem czarujących zabytków, szczególnie architektonicznych. Hipnotyzuje spokojem i jednocześnie żywotnością pozaczasowych hinduistycznych i buddyjskich świątyń. Główne zabytki znajdują się w stolicy kraju Kathmandu i jej okolicy. Można tam również spędzać czas zwiedzając muzea i galerie sztuki. Często organizowane są barwne festiwale poświęcone lokalnej kulturze i tradycji, które warto obejrzeć.
Będąc w Nepalu nie można nie pojechać do któregoś z licznych parków krajobrazowych, aby nasycić wzrok widokiem dzikiej i rzadko spotykanej fauny i flory. Jest to wyjątkowo zaskakujące właśnie tam, gdzie na niezbyt rozległym terenie można się znaleźć w różnych strefach klimatycznych. Przykładowo południe kraju porastają wiecznie zielone lasy podzwrotnikowe, natomiast górska część kraju pokryta jest w 15% lodowcami. Wielość pięter roślinnych nadaje krajobrazowi zadziwiającego charakteru.
W końcu, nigdzie indziej nie zaznamy takiej gościnności ze strony tubylców jak w Nepalu. Ludność, chociaż głęboko wierząca i tradycjonalistyczna, to jednak bardzo przyjacielska i otwarta na nowych przybyszy, jeżeli oczywiście respektuje się pewne podstawowe normy zachowania i okazuje odpowiedni szacunek dla jej dorobku kulturalnego oraz kwestii religijnych.
Jest to miejsce, do którego będziesz chciał wielokrotnie wracać.
Dla osób preferujących bierny wypoczynek proponowane są przykładowo loty szybowcowe w Himalajach, bądź loty balonem. W ten sposób można również podziwiać górskie krajobrazy, nie wysilając się przy tym zbytnio. Ma to jednak duży minus – koszty takich przyjemności są dość znaczące (lot balonem – ok. 195USD od osoby).
Uroki fauny i flory można również podziwiać na specjalnie organizowanych wyprawach safari w parkach i rezerwatach przyrody. Spotkanie â��oko w okoâ�� z dzikimi zwierzętami zawsze dostarcza pewnej ilości adrenaliny. Te wypady polecane są często dla rodzin wybierających się do Nepalu z dziećmi.
Krajobrazy Nepalu można podziwiać także z grzbietów wierzchowych słoni indyjskich. Jest to rozrywka stosunkowo bezpieczna i gwarantująca niezapomniane przeżycia, zwłaszcza dzieciom.

Amatorom zwiedzania polecamy gorąco dolinę Katmandu. Do licznych jej zabytków należy między innymi Swoyamhunath – najwspanialsza stupa świata, jedno z najświętszych miejsc dla nepalskich buddystów. U podnóża pagórka, na którym położona jest świątynia znajduje się Muzeum Narodowe oraz Muzeum Historii Naturalnej, gromadzące eksponaty obrazujące historię regionu – od czasów najdawniejszych po współczesne. Cały kompleks powinien być obowiązkowa pozycja dla wszystkich chcących się zapoznać z kulturą Nepalu.
Inną atrakcją doliny jest Katmandu Durban Square. To kompleks budynków pałacowych wybudowanych między XII a XVII wiekiem. Stanowił on niegdyś siedzibę miejscowych królów. Całość robi wrażenie i daje pewne wyobrażenie o dawnej świetności państwa.
Wielką ciekawostką etnograficzna jest Światynia Kumari. Stanowi ona siedzibę żywej bogini – dziewicy Kumari. Jest to dziewczynka wybrana z kasty Newami, na której skórze nie ma żadnych znamion ani blizn. Po okresie dojrzewania zostaje zastąpiona przez inną Kumari, jednak do tego czasu oddaje się jej boską cześć.
Nieopodal leży miasto Patan. Jego stara część została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ze względu na kompleks dawnych pałaców królewskich i mnogość zabytkowych stup. W mieście mieści się również muzeum pomników religijnych i matryc figurek brązowych. Patan daje też możliwość poznania nieco kultury sąsiedniego Tybetu. Znajduje się tam bowiem obóz uchodźców z Tybetu, będący dla wielu mieszkańców tego kraju domem od 1960 roku. Większość z nich zarabia na życie wyrabiając tradycyjne tybetańskie rękodzieło, lub uprawiając sztukę. Można dzięki temu nabyć piekne i niezwykle oryginalne pamiątki z Tybetu.

Leave a Comment

Geografia Nepalu

Nepal jest państwem himalajskim – znajduje się w obrębie najwyższych gór świata. Od zachodu wschodu i południa graniczy z Indiami od północy z Chinami.
Większą część powierzchni Nepalu stanowi obszar środkowego odcinka Himalajów, (tzw. Wysokie lub Wielkie Himalaje), wzniesione na wys. ok. 6000 tys. m n.p.m. Do najwyższych szczytów należą: Mount Everest (Czomolungma, 8848 m n.p.m.), Kangczendzonga (8585 m n.p.m.), Lhoce (8516 m n.p.m.), Makalu (8465 m n.p.m.), Czo Oju (8201 m n.p.m.), Dhaulagiri (8172 m n.p.m.), Manaslu (8126 m n.p.m.), Annapurna (8078 m n.p.m.).
Na południu kraju ciągnie się łańcuch gór Śiwalik z największym wzniesieniem 2591 m n.p.m. oraz niewielki fragment Niziny Hindustańskiej. Szczyty są celem wypraw turystycznych. Pomiędzy górami Mahabharat a Wielkimi Himalajami we wschodniej części Nepalu rozciąga się wzniesiona do 1350 m n.p.m. kotlina Katmandu, stanowiąca kolebkę państwa.
Bariera jaką są Himalaje, tworzy bardzo wyraźną granicę klimatyczną i ma decydujący wpływ na klimat Nepalu. Nepal posiada typowy monsunowy układ pór roku: suchą porę od października do maja i mokrą od czerwca do września. Panuje tam duże zróżnicowanie klimatu co znajduje odzwierciedlenie w szacie roślinnej Nepalu. Wyróżnia się kilka pięter roślinnych. Zwrotnikowe wiecznie zielone wilgotne lasy do 1200 m n.p.m. (palmy, bambusy, akacje , liany i epifity), lasy liściaste (dęby, klony, kasztany), potem magnolie, wawrzyn i iglaste drzewa, potem lasy szpilkowe. Wpływa to na bardzo duże urozmaicenie krajobrazu.
Pora deszczowa trwa od lipca do połowy września. Zbocza gór do wysokości 4000 – 4500 m n.p.m. pokrywają lasy. Powyżej rozciąga się strefa górskich łąk, a nad nią wieczne śniegi i lodowce stanowiące aż 15% powierzchni kraju.
W południowej części Nepalu rozciąga się 15-50 km aluwialna równina Terai wzniesiona do 200 m n.p.m. i stanowiąca północną część Niziny Hundostańskiej. Jest to region rolniczy kraju.Główne rzeki Nepalu wypływają z Himalajów i należą do dorzecza Gangesu (Kali, Karnali, Gandaki, Arun).
Rzeki przecinają kraj prostopadle do kierunku głównych łańcuchów górskich, żłobiąc w nich głębokie doliny. Bardzo atrakcyjną jest dolina rzeki Kali Gandaki, będąca jedną z najgłębszych dolin rzecznych na świecie Rzeki charakteryzują się dużymi spadkami. W lecie doprowadzają wody powodziowe (topnienie śniegu i wpływ monsunu letniego), wykorzystywane są w energetyce.
Malownicze, ośnieżone szczyty tworzące łańcuch Annapury wznoszą się nad lasami rododendronów i bambusów. To wszystko czyni z Nepalu uroczy kraj i przyczynia się do pomysłów na ochronę tego piękna. W 1986 r. utworzono ACA (Annapurna Conservation Area), którego celem jest powiązanie zasady ochrony przyrody z zaangażowaniem mieszkańców regionu. Utrzymuje się dzięki wpływom z turystów.
W wielu folderach i przewodnikach, a nawet na tablicach w górach figuruje motto, które mówi: „Nepal jest, by zmieniać Ciebie, a nie po to, byś Ty go zmieniał”. Jest krajem położonym pomiędzy „chińskim smokiem” a „indyjskim słoniem”, i jeszcze do końca lat 40 był mało znanym państwem, gdzieś na końcu świata. Pierwsi przybywali alpiniści. Obecnie stanowi kraj z najlepszymi i najciekawszymi trasami trekingowymi świata.
Stale ma miejsce oblężenie Annapurny, trasy wokół tej góry prowadzące do tzw. Sanktuarium Annapurny, która wraz z otaczającymi ją górami stanowi siedzibę nepalskich bogów, Do Muktinath wędrują pielgrzymki hindusów i buddystów.
W architekturze, krajobrazie odnaleźć można upływające stulecia. W sztuce przeżywającej rozkwit w XV –XVIII w. rozwijało się zwłaszcza budownictwo buddyjskich stup – budowli sakralnych o funkcji relikwiarza, zdobionych z zewnątrz parami magicznych oczu – stupy w Bodhnath, Swajambhunath; pagody z kilkukondygnacjowym czterospadowym dachem (świątynie Czangu Narajana, Bhawami w Bhadgaun). Sikhary hinduistyczne świątynie z wieżą nad głównym sanktuarium odnależć możemy w Bhadgaun świątynie Wisznu, w Patanie Kryszny. Powstawały również budowle pałacowe w Katmandu, Bhadgaun, Patanie. Rzeźba potem uległa wpływom tybetańskim. Charakterystyczne dla niej stały się olbrzymie, kolumny zwieńczone figurami.
Charakterystyczna monotonia mruczonych pieśni i tantrycznych hymnów jest charakterystycznym elementem dołączonym do nepalskiej kultury (czterostrunowa saringa i flet – najbardziej charakterystyczne instrumenty). W dolinie Katmandu i regionie Bhaktapur charakterystyczne są tańce transowe z maskami.

Leave a Comment

Older Posts »
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.