Geografia Nepalu

Nepal jest państwem himalajskim – znajduje się w obrębie najwyższych gór świata. Od zachodu wschodu i południa graniczy z Indiami od północy z Chinami.
Większą część powierzchni Nepalu stanowi obszar środkowego odcinka Himalajów, (tzw. Wysokie lub Wielkie Himalaje), wzniesione na wys. ok. 6000 tys. m n.p.m. Do najwyższych szczytów należą: Mount Everest (Czomolungma, 8848 m n.p.m.), Kangczendzonga (8585 m n.p.m.), Lhoce (8516 m n.p.m.), Makalu (8465 m n.p.m.), Czo Oju (8201 m n.p.m.), Dhaulagiri (8172 m n.p.m.), Manaslu (8126 m n.p.m.), Annapurna (8078 m n.p.m.).
Na południu kraju ciągnie się łańcuch gór Śiwalik z największym wzniesieniem 2591 m n.p.m. oraz niewielki fragment Niziny Hindustańskiej. Szczyty są celem wypraw turystycznych. Pomiędzy górami Mahabharat a Wielkimi Himalajami we wschodniej części Nepalu rozciąga się wzniesiona do 1350 m n.p.m. kotlina Katmandu, stanowiąca kolebkę państwa.
Bariera jaką są Himalaje, tworzy bardzo wyraźną granicę klimatyczną i ma decydujący wpływ na klimat Nepalu. Nepal posiada typowy monsunowy układ pór roku: suchą porę od października do maja i mokrą od czerwca do września. Panuje tam duże zróżnicowanie klimatu co znajduje odzwierciedlenie w szacie roślinnej Nepalu. Wyróżnia się kilka pięter roślinnych. Zwrotnikowe wiecznie zielone wilgotne lasy do 1200 m n.p.m. (palmy, bambusy, akacje , liany i epifity), lasy liściaste (dęby, klony, kasztany), potem magnolie, wawrzyn i iglaste drzewa, potem lasy szpilkowe. Wpływa to na bardzo duże urozmaicenie krajobrazu.
Pora deszczowa trwa od lipca do połowy września. Zbocza gór do wysokości 4000 – 4500 m n.p.m. pokrywają lasy. Powyżej rozciąga się strefa górskich łąk, a nad nią wieczne śniegi i lodowce stanowiące aż 15% powierzchni kraju.
W południowej części Nepalu rozciąga się 15-50 km aluwialna równina Terai wzniesiona do 200 m n.p.m. i stanowiąca północną część Niziny Hundostańskiej. Jest to region rolniczy kraju.Główne rzeki Nepalu wypływają z Himalajów i należą do dorzecza Gangesu (Kali, Karnali, Gandaki, Arun).
Rzeki przecinają kraj prostopadle do kierunku głównych łańcuchów górskich, żłobiąc w nich głębokie doliny. Bardzo atrakcyjną jest dolina rzeki Kali Gandaki, będąca jedną z najgłębszych dolin rzecznych na świecie Rzeki charakteryzują się dużymi spadkami. W lecie doprowadzają wody powodziowe (topnienie śniegu i wpływ monsunu letniego), wykorzystywane są w energetyce.
Malownicze, ośnieżone szczyty tworzące łańcuch Annapury wznoszą się nad lasami rododendronów i bambusów. To wszystko czyni z Nepalu uroczy kraj i przyczynia się do pomysłów na ochronę tego piękna. W 1986 r. utworzono ACA (Annapurna Conservation Area), którego celem jest powiązanie zasady ochrony przyrody z zaangażowaniem mieszkańców regionu. Utrzymuje się dzięki wpływom z turystów.
W wielu folderach i przewodnikach, a nawet na tablicach w górach figuruje motto, które mówi: „Nepal jest, by zmieniać Ciebie, a nie po to, byś Ty go zmieniał”. Jest krajem położonym pomiędzy „chińskim smokiem” a „indyjskim słoniem”, i jeszcze do końca lat 40 był mało znanym państwem, gdzieś na końcu świata. Pierwsi przybywali alpiniści. Obecnie stanowi kraj z najlepszymi i najciekawszymi trasami trekingowymi świata.
Stale ma miejsce oblężenie Annapurny, trasy wokół tej góry prowadzące do tzw. Sanktuarium Annapurny, która wraz z otaczającymi ją górami stanowi siedzibę nepalskich bogów, Do Muktinath wędrują pielgrzymki hindusów i buddystów.
W architekturze, krajobrazie odnaleźć można upływające stulecia. W sztuce przeżywającej rozkwit w XV –XVIII w. rozwijało się zwłaszcza budownictwo buddyjskich stup – budowli sakralnych o funkcji relikwiarza, zdobionych z zewnątrz parami magicznych oczu – stupy w Bodhnath, Swajambhunath; pagody z kilkukondygnacjowym czterospadowym dachem (świątynie Czangu Narajana, Bhawami w Bhadgaun). Sikhary hinduistyczne świątynie z wieżą nad głównym sanktuarium odnależć możemy w Bhadgaun świątynie Wisznu, w Patanie Kryszny. Powstawały również budowle pałacowe w Katmandu, Bhadgaun, Patanie. Rzeźba potem uległa wpływom tybetańskim. Charakterystyczne dla niej stały się olbrzymie, kolumny zwieńczone figurami.
Charakterystyczna monotonia mruczonych pieśni i tantrycznych hymnów jest charakterystycznym elementem dołączonym do nepalskiej kultury (czterostrunowa saringa i flet – najbardziej charakterystyczne instrumenty). W dolinie Katmandu i regionie Bhaktapur charakterystyczne są tańce transowe z maskami.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: