Royal Chitwan National Park

W dolinie Chitwan schronienie znajdują 43 gatunki ssaków i 450 gatunków ptaków, a w rezerwacie Machan (Maćan) jeszcze 67 gatunków motyli. Najbardziej egzotyczni mieszkańcy Chitwanu to słonie, nosorożce i tygrysy.

Słonie, widziane na terenie parku częściej niż inne zwierzęta, nie żyją tu w stanie dzikim, lecz są importowanymi i tresowanymi słoniami azjatyckimi (zwanymi też indyjskimi). Trafiają do parku w wieku od 8 do 20 lat, a ich tresura trwa około dwóch lat. Zwierzęta przechodzą na emeryturę po osiągnięciu wieku 40 lub 50 lat. Nawet zwierzęta urodzone w Nepalu (co zdarza się nieczęsto) muszą odbyć podróż do Indii i tam odebrać odpowiedni trening. Kupno i utrzymanie tresowanego słonia wiąże się z dużymi nakładami finansowymi: za zwierzę płaci się z reguły nie mniej niż 3000 $, a później trzeba mu dostarczać od 270 do 300 kg pożywienia dziennie.

W wielu rzekach na terenie parku znajdują się specjalne kąpieliska; kto zatrzyma się w którymś z pensjonatów, będzie bardzo rozczarowany, jeśli przegapi porę kąpieli słoni. W dolinie Teraju, w upalne dni nie ma nic przyjemniejszego niż wprowadzenie słonia do rzeki i krzyknięcie ćhop! – z odpowiednią intonacją. Jeśli turysta wypowie to słowo bez błędu, słoń nagrodzi go odświeżającym prysznicem.

Większość czasu turyści spędzają na wypatrywaniu gaida (nosorożców), często uwieńczonym sukcesem. Wielki nosorożec indyjski, z jednym rogiem na nosie, występujący w Chitwanie, jest większy niż jego afrykański czarny krewniak, ale mniejszy od białego nosorożca afrykańskiego. Dorosły nosorożec indyjski dochodzi do 1,80 m wysokości w kłębie i może ważyć ponad dwie tony. Nosorożce to z natury zwierzęta samotnicze, chociaż zdarza się, że ten sam obszar zamieszkuje kilka osobników. Dieta tych majestatycznych zwierząt składa się głównie z trawy. To prawda, że nosorożce mają bardzo słaby wzrok, ale tę wadę nadrabiają węchem i słuchem. Utarło się przekonanie, że z powodu słabego wzroku nosorożce łatwo wpadają w zdenerwowanie – ponieważ nie widzą zbyt dobrze, zakładają, że każdy poruszający się kształt może być niebezpieczny i na wszelki wypadek go atakują. Na szczęście nosorożec indyjski nie ma tak dużego rogu, jak jego afrykański kuzyn i jest przez to mniej atrakcyjny dla kłusowników.

Obecnie park zamieszkuje ponad 600 nosorożców. Specjaliści uznają, że teren rezerwatu jest już za mały, by utrzymać całą populację. Coraz częściej nosorożce wypuszczają się poza teren parku na pola uprawne, za co często spotyka je śmierć z rąk rolników. W ostatnich latach pewna liczba tych dużych zwierząt została przeniesiona do innych parków na terenie Teraju, głównie do Bardia i Sukla Phanta w zachodniej części Nepalu.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: